System bankowy a UE

Dążenia Polski do integracji gospodarczej z Unią Europejską są związane z koniecznością przyjęcia i stosowania jej standardów, czyli ustalonych, akceptowanych zasad funkcjonowania banków, systemów bankowych i rynków finansowych. Źródłem tych standardów są głównie Komisja Europejska, Rada Europejska i Parlament Europejski, wydające stosowne regulacje w formie rozporządzeń, dyrektyw, decyzji, zaleceń i opinii. Najczęściej wykorzystywanymi instrumentami regulacji są:
a) zalecenia, czyli propozycje Unii Europejskiej wprowadzenia na próbę rozwiązań mających na celu eliminowanie problemów deformujących funkcjonowanie jednolitego europejskiego rynku usług bankowych;
b) dyrektywy, będące decyzjami zobowiązującymi państwa członkowskie UE do uzyskania w określonym czasie wskazanego w niej stanu na krajowym rynku usług finansowych.

Pierwsza Dyrektywa o Bankowości określiła m.in. minimalne wymagania, jakim powinny sprostać banki, aby uzyskać prawo działania w krajach członkowskich. Dotyczyły one wielkości kapitałów własnych i kwalifikacji organu zarządzającego. W Drugiej Dyrektywie o Bankowości do definicji usług świadczonych przez instytucje kredytowe włączono działalność dotyczącą papierów wartościowych, leasingu i laktoringu. Dyrektywa ustaliła także minimalną wielkość kapitana założycielskiego instytucji kredytowej na 5 min euro. Warto również zwrócić uwagę na przepisy dotyczące współczynnika wypłacalności (minimum 8%), funduszy własnych banku, nadzoru instytucji kredytowych oraz systemu gwarantowania depozytów (wypłata do 20 000 euro dla jednego depozytariusza). Istotnym wymogiem Unii Europejskiej jest dostosowanie polskiego prawa bankowego do standardów unijnych. Przewidziano, że proces ten potrwa 10 lat w ramach dwóch etapów.