Papiery dłużne emitowane przez banki

Bony bankowe, zwane certyfikatami depozytowymi, emitowane są przez banki komercyjne w celu pozyskiwania środków pieniężnych. Historia tych instrumentów sięga lat 60-tych, kiedy w Stanach Zjednoczonych banki zaczęły emitować zbywalne certyfikaty depozytowe, chcąc w ten sposób utrzymać atrakcyjność swoich usług dla klientów instytucjonalnych, dysponujących znaczącymi nadwyżkami środków pieniężnych. Certyfikaty depozytowe emitowane są przede wszystkim przez banki komercyjne. Kmitująje także kasy pożyczkowo-oszczędnościowe oraz inne instytucje finansowe. Na przykład w Wielkiej Brytanii instytucje posiadające status depozytariusza, np. towarzystwa budowlane, mogą emitować tego typu walory, finansując w ten sposób bieżącą działalność, zwłaszcza kredytową. Funkcjonujące na rynkach finansowych certyfikaty depozytowe można podzielić na cztery podstawowe rodzaje:
1) krótkoterminowe, o stałym oprocentowaniu, emitowane na okres od l miesiąca do roku;
2) długoterminowe o stałym oprocentowaniu, emitowane na okres od l roku do 5 lat;
3) dyskontowe, emitowane po cenie niższej od ich wartości nominalnej;
4) ze zmienną stopą procentową, emitowane na okres od 3 miesięcy do 5 lat.

Ze względu na rodzaj emitenta wyróżnia się trzy rodzaje certyfikatów depozytowych:
1) krajowe, emitowane przez emitentów krajowych na rynku krajowym;
2) Euro, emitowane przez emitentów krajowych poza USA i rynkiem krajowym;
3) Yankee, denominowane w dolarach amerykańskich i emitowane przez emitentów krajowych na rynku USA.

Certyfikaty depozytowe emitowane są w postaci zdematerializowanej, najczęściej w dużych zaokrąglonych kwotach, np. 100 000 dolarów, zł. Mogą być także emitowane w walutach obcych (tzw. certyfikaty dewizowe). Umożliwiają one w warunkach wysokiej inflacji zachowanie realnej wartości lokaty, służą również jako zabezpieczenie kursowe w operacjach zagranicznych, głównie imporowych. Rynek pierwotny certyfikatów depozytowych tworzą bank-emitent i nabywcy. Cena waloru może być negocjowana bądź też ustalana w drodze przetargu, w trakcie którego inwestorzy podają swoją cenę za 100 jednostek nominalnych waluty certyfikatu.